Art at Site 	www.amsterdamart.info	Joost van, Guido Eckhardt  	Santen	Vrouwen van Ravensbruck
Artist:

Joost van Santen, Guido Eckhardt

Title:

Vrouwen van Ravensbruck

Year:
1996
Adress:
Museumplein
Website:

The hardness of violence and a circle that feels as a embrance
This versatile monument has a form that feels like an embrace and a support, while the finishing helps make palpaple the hardness of war. The artwork is an expression of feelings and offers an opportunity to commemorate and mourn together, in the middle of our society and in our time.
After zooming in you see a smooth, shiny, cold surface with sharp edges, what gives a sense of hardness. This fits to a monument that refers to the indescribable suffering of the greatest disaster of mankind.
Up close you can read a tekst, see a flash of light and hear sounds. The sounds alternate between roars and a sound like a knocking heart. This makes me more interested in the texts and the images on the artwork.
The artwork consists of columns that are placed in a circle. I think of people who support each other. The middle column makes me think of the victims that are commemorated by the artwork and the women who have survived the war. The shape is a good halfway between hardness (a tight semicircle) and softness (the columns that appear to support each other). In the choice of the material and the finish I don’t feel this middle: this leads me especially to hardness. For this arwork my preference would be a combination of hard and soft materials.
From a slightly greater distance you can see that the artwork invites people to form a circle around it, for instance during a memorial service. The flowers that I see regulary support me and makes me realize the empathy of people.
The work of art is a standing on a privileged location with a square for relaxation, with art museums, with a music stage, with buildings of diplomacy and professionalism. As a result, the work of art in both literally and figuratively in the heart of the society.
Vertaling:
De hardheid van geweld en een cirkel die voelt als een omhelzing
Dit veelzijdige monument heeft een vorm die omhelst en steunt terwijl de afwerking helpt bij het voelbaar maken van de hardheid van de oorlog. Het kunstwerk geeft uitdrukking aan gevoelens en biedt gelegenheid tot gezamenlijk herdenken en rouwen, midden in onze samenleving en in onze tijd.
Na inzoomen is een glad, glimmend, koud oppervlakte met scherpe randen te zien, wat bij mij een gevoel van verharding oproept. Dit past bij een monument dat verwijst naar het onbeschrijflijke leed van de allergrootste ramp in mensheid.
Van dichtbij is tekst leesbaar, zijn geluiden hoorbaar en een lichtflits te zien. De geluiden wisselen tussen geraas en een geluid als van een kloppend hart. Dit maakt dat mij nog meer geïnteresseerd in de teksten en de afbeeldingen op het kunstwerk.
Het kunstwerk bestaat uit zuilen die in een cirkel geplaatst zijn. Ik denk aan personen die elkaar steun geven. Bij de middelste zuil denk ik aan de slachtoffers die het kunstwerk herdenkt en de vrouwen die de oorlog hebben overleefd. De vorm houdt een goed midden tussen hardheid (een strakke halve cirkel) en zachtheid (de zuilen die elkaar lijken te steunen). In de materiaalkeuze en de afwerking voel ik dit midden niet: dit roept bij mij vooral hardheid op. Voor dit kunstwerk zou mijn voorkeur uitgegaan naar een combinatie van harde en zachte materialen.
Vanaf een iets grotere afstand is te zien dat het kunstwerk mensen uitnodigt om het te omcirkelen, bijvoorbeeld tijdens een herdenking. De bloemen die ik regelmatig zie geven mij steun en realiseer ik mij het meeleven van mensen.
Het kunstwerk staat op een bijzondere locatie met een plein voor ontspanning, met kunst-musea, met een muziek-podium, met gebouwen voor diplomatie en zakelijkheid. Daardoor staat het kunstwerk in zowel letterlijk als figuurlijk in het hart van de samenleving.
Website:
www.artatsite.com

Inscriptie:
VOOR HAAR DIE TOT HET UITERSTE NEEN BLEVEN ZEGGEN TEGEN HET FASCISME

www.4en5mei.nl:
De zuil zendt twee signalen uit. Het eerste signaal bestaat uit een opkomend en daarna weer uitdovend licht, wat overgaat in een aanzwellende en wegstervende ruis. Dit signaal is voor de vrouwen die niet zijn teruggekeerd uit het kamp. Het tweede signaal is een rondgaande lichtflits tezamen met een kloppend geluid en verwijst naar de vrouwen die de oorlog hebben overleefd. Als het licht op zijn hoogtepunt is, blijven flits en klop een keer weg: een ogenblik van stilte.

www.buitenbeeldinbeeld.nl:
Het monument herdenkt de vrouwen die omkwamen in het concentratiekamp Ravensbrück en is een eerbetoon aan de vrouwen die hun leven gaven in het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog.

www.home.hccnet.nl:
Het lichtbeeld ‘Ravensbrück Monument’ in het centrum van Amsterdam is een oorlogsmonument, ter herdenking van de vrouwen, gevangenen van het Ravensbrück concentratie kamp in Duitsland, iets noordelijk van Berlijn ( 1939-1945). Het hart van de sculptuur is roestvrij stalen kolom, die licht en geluidssignalen uitzendt. De signalen worden opgevangen en weerkaatst door 11 om de kolom opgestelde roestvrij stalen panelen. Op één van de panelen is de tekst aangebracht: Vrouwen van Ravensbrück 1940-1945' Voor haar, die tot het uiterste neen bleven zeggen tegen het fascisme.' Licht, geluid, vorm en tekst vormen één geheel.

www.wikipedia.org:
Op het Museumplein in Amsterdam staat een monument uit 1975 voor de vrouwen van Ravensbrück, van de kunstenaars Joost van Santen, Guido Eckhardt en Frank Nix.
Een bekende Nederlandse die in Ravensbruck heeft vastgezeten was mevrouw Helena Kuipers-Rietberg, medeoprichtster van de Landelijke Organisatie voor de hulp aan Onderduikers (L.O.). Andere bekende gevangenen waren de evangeliste Corrie ten Boom, haar zus Betsie en Trix Terwindt. De tekenares en verzetsstrijder Aat Breur-Hibma heeft in het kamp aangrijpende tekeningen gemaakt, die door haar dochter Dunya Breur gepubliceerd zijn in "Een verborgen herinnering" (1983). De dichteres Sonja Prins verwerkte haar kampervaringen onder meer in de roman De groene jas (1949) en in de dichtbundel Brood en rozen ((1953). Ook latere dichtbundels, zoals Op een kale winderige vlakte, gaan over haar kamptijd.

dwaalmachine.sjonges.nl:
Dit monument op het Museumplein, waartoe in 1972 het initiatief werd genomen, gedenkt de 90.000 vrouwen die omkwamen in het vrouwenconcentratiekamp Ravensbrück. Daarnaast is het bedoeld als eerbetoon aan de vrouwen die omkwamen door verzetsdaden in de Tweede Wereldoorlog. Op een natuurstenen podium staan, in hoogte oplopend, elf rechthoekige roestvrijstalen panelen. In een halve boog geplaatst omringen deze panelen een cilinder van waaruit lichtflitsen komen. Dit witte, kille licht wordt door de omringende metalen platen weerkaatst en doet denken aan de zoeklichten van het kamp. Wie het natuurstenen platform betreedt en de cilinder nadert, merkt dat er naast de lichtflitsen ook bonkende, van een hartslag afgeleide geluiden uitkomen. Als monument is dit werk op zijn minst opmerkelijk te noemen. Het gebruik van het kille roestvrij staal, de strakke geometrische vormen en de inzet van onheilspellend licht en geluid was een breuk met de traditionele monumentenstijl. In die zin was dit monument zijn tijd ver vooruit.

www.adambeeldenva1900.blogspot.nl:
Vandaag blijven we nog even op het Museumplein. Tegenover het Stedelijk Museum staat het monument 'Vrouwen van Ravensbrück'. Centraal in deze ijzeren zuilengroep staat een ronde zuil die licht en geluid uitzendt, wat wordt opgevangen en gereflecteerd door elf panelen die rond de zuil staan opgesteld. Vorm, licht, geluid en tekst vormen één concept. Het monument 'Vrouwen van Ravensbrück' is ontworpen door Guido Eckhardt, Joost van Santen en Frank Nix en herinnert aan de vele vrouwen en kinderen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in dit concentratiekamp gevangen hebben gezeten en zijn omgebracht.
Translation:
Inscription:
FOR HER WHO SAID NO UNTIL THE END AGAINST FASCISM

www.4en5mei.nl
The column sends two signals. The first signal is composed of a new of business and then again light, which turns into a dead rising and noise. This signal is for the women that are not returned from the camp. The second signal is a circular light Flash together with a knocking noise and refers to the women who have survived the war. If the light is at its height, continue to Flash once and whisk away: a moment of silence.

www.buitenbeeldinbeeld.nl: The Memorial commemorates the women who perished in the concentration camp Ravensbrück and is a tribute to the women who gave their lives in the resistance during the second world war
.
www.home.hccnet.nl:
the image ' Ravensbrück Memorial ' in the Centre of Amsterdam is a war memorial, commemorating the women, prisoners of the Ravensbrück concentration camp in Germany, something North of Berlin (1939-1945). The heart of the sculpture is stainless steel column, which transmits light and sound signals. The signals are captured and reflected by 11 drawn up the column stainless steel panels. On one of the panels is the text: women of Ravensbrück 1940-1945 ' for her which continued to say no to the limit against fascism. ' Light, sound, form and text form one whole.

www.wikipedia.org:
On the Museumplein in Amsterdam there is a monument in 1975 for the women of Ravensbrück, of the artists Joost van Santen, Guido Eckhardt and Frank Nix.
was a famous Dutch in Ravensbruck was Mrs Helena Kuipers-Rietberg, co-founder of the national organisation for the help to people in hiding (L.l.). Other famous prisoners were the Evangelist Corrie ten Boom, her sister Betsie and Trix Terwindt. The artist and resistance fighter Ath Breur-Hall has made poignant drawings in the camp, which by her daughter Dunya Breur published in "a hidden reminder" (1983). The poet Sonja Prince processed hair camp experiences, inter alia, in the novel the green jacket (1949) and in the poetry collection Bread and Roses ((1953). Also later poetry anthologies, such as On a bare windswept plain, go over her camp time.

dwaalmachine.sjonges.nl:
This monument on the Museumplein, which paid tribute to the initiative was taken in 1972, 90,000 women who perished in the women's concentration camp Ravensbrück. In addition, it is intended as a tribute to the women who perished by resistance in the second world war. On a natural stone stage, height-ascending, elf rectangular stainless steel panels. Surround these panels in half arch placed a cylinder from which light flashes come. This white, chilly light is reflected by the surrounding metal plates and is reminiscent of the searchlights of the camp. Who enters the stone platform and the cylinder is approaching, notes that besides the flashes of light, of a heartbeat pounding derived sounds also come true. As a monument is this work at least remarkable. The use of the cold stainless steel, the tight geometric shapes and the use of ominous light and sound was a break with the traditional monuments style. In that sense, this monument was ahead of its time.

www.adambeeldenva1900.blogspot.nl: today we continue the Museum square. Opposite the Stedelijk Museum is the monument ' women of Ravensbrück ". Central to this iron columns group is a round column that's light and sound, which is captured and reflected by eleven panels that are lined up around the column. Form, light, sound and text form one concept. The monument ' women of Ravensbrück ' has been designed by Guido E, Joost van Santen and Frank Nix and recalls the many women and children who are in this concentration camp during the second world war were imprisoned and killed.